Sonia Gutiérrez Giménez.
Ilustración: Hernán Valderrama
Plegó en casa suya y os suyos fillos pretoron a correr ta apochonar-la, os dos charraban de vez, y Alodia los sentiba, pero no los ascuitaba, yera cansa y agún teneba muita faina entadebant, os quefers, a cena, a chenta d´o diya venient… Su mai, que de tardis yera con os suyos fillos, le deciba que yera cansa, que si no s’hese deseparau, tot estaría millor…, pero en l´esmo d´Alodia nomás que una frase bi´n heba: ¿quiers cambear a tuya vida?.
Le dió a su mai diners ta que pillase un taxi –nomás li remeraba lo cansa que yera y lo tardi que i plegaba l’autobúsy se despidió d´ella, metió os suyos fillos en a bañera ta que chugasen un ratet, y sin dandaliar, quitó l´anuncio d´o suyo pochón y marcó o numero de telefono. O suyo corazón brincaba tanto que pareixeba que d´o peito se le´n saliba. Beluno contestó dende l´atro canto d´o telefono:
–Hola, quí yes?.
–Hola, me clamo Alodia, y truco por l’anuncio d´o periodico.
–Soi Chuan, siente, somos una colla de chent que mos cuacarba reconstruyir un lugar albandonau en o Pirineo, y escamos chent que quiera unir-se t´a nuestra colla. Si quiers puedes amanar-te maitin a ixo d´as güeito d´a tardi ta una reunión que imos a fer ta explicar con todo detalle o nuestro proyecto t´a chent que l´intrese. ¿Qué te pareix?.
Alodia se quedó muda, no sabeba qué decir, a ideya yera perfecta, y de sopetón, escomencipiaba a veyer una chicorrona luz en o suyo escuro corazón. En ixe mismo inte sabió o que heba de fer, y que le caleba fer caso t´os siñals, con a suya voz tremolosa contestó:
–Ye una ideya perfecta, ¿ta qué puesto me bi amano maitín?
–Me fa muitismo goyo que a ideya te cuaque, ves-te-ne t´a carrera… astí seré aguardando-te y en charraremos ¿vale?
– Vale! maitín bi iré. Dica maitín.
– Dica maitín, Alodia. Cuan penchó o telefono, paró cuenta de que os suyos labios yeran con una sonrisa, y paró cuenta de que o suyo corazón tamién lo feba.
A os suyos fillos, lis paró a cena ascape, pero por bella razón tornaba a fer-se ganas de charrar y d´ascuitar-los, tornaba a tener ilusión, bella cosa que creyeba que nunca no tornaría a sentir.
Cuan se chitó, no podeba zarrar os suyos güellos, a emoción la embargaba y os niervols tamién, pensando en a reunión d´o diya siguient. A la fín, ya cansa s´adormió y sonió con montañas, con praus verdes, con alentar aire puro, y tamién sonió con un sentimiento de libertat y asperanza que ya no remeraba.

A l’otro’l diya amaneixió plevendo tamién, atro diya griso, triste, pero inexplicablement en o corazón d´Alodia i brilaba un chicorrón sol. Se debantó muito más rapedo que no os otros diyas y escomencipió a suya rutina, pilló a suya comida –a nueit pasada se fació ganas de para-se-la y la ficó en o morral. Desayunó posada, como heba madrugau más, teneba más tiempo, y cuan dentró en a cambra d´os suyos fillos y los apochonó os suyos güellos no se plenoron de glarimas, nomás que sospiró.
A suya chornada de treballo estió como siempre sólo que se li fazió muitismo más larga, se feba ganas de rematar a faina y que se faciesen ascape as güeito ta plegar en aquera reunión que talment le ubrise as puertas d´una nueva vida.
A su mai li dizió que heba de treballar más horas. Por l´inte, no le´n diría garra cosa ¿ta qué? , no la replecaría y nomás recibiría que creticas de qué barrenada que en yera, que no teneba sentíu….. y quemisió cuántas cosas más. Si a cosa saliba como ella deseyaba, ya escaría o modo y l´inte ta contar-le-ne tot.
Remató o treballo a ras cinco, como toz os diyas, a reunión yera a ras güeito, teneba un ratet ta fer bellas cosas, asinas que estió mercando dica que se facioron as siete, Allora, se´n fue dica a carrera que ixe tal Chuan li heba dito o diya d´antis. Cuan plegó en ixa carrera, dentró a fer-se un café ta fer tiempo dica ra hora d´a reunión. Os niervols que teneba le feban sentir que o tiempo no pasaba.
A ras güeito, trucó a o timbre que bi heba en a puerta d´aquer local, y bels segundos, que a ella se le facioron horas, ubrió a puerta un hombre choven, alto u baxo d´as mismas añadas que ella, teneba o suyo pelo a la altaria d´os suyos güembros y una polida y franca sonrisa.
–Hola! ¿Yes Alodia?.
Ella se sorprendió de que él sabese quí yera ella, pero sabeba que de cabo cuan, malas que veyes a una persona, sapes quí ye. Encara que no la conoixcas, de seguras, que en belatras vidas la has conoixiu.
– Hola!, sí, soi yo ¿y tú, yes Chuan?.
– Sí, preixiné que yeras tú, dentra-ie y pilla un posiento.
Chuan la saludó con dos pochons y la fació dentrar-ie, Alodia yera un poquet trafucada, pero os suyos niervols heban disapareixiu.
En aquera cambra, bi heba unas trenta presonas, se posó en un posiento chusto en l´inte en que Chuan, se meteba debant d´a chent que yera posada a explicar o proyecto.
Una colla d´amigos heba demandau a bels concellos d´una comarca d´o Pirineo a reconstrucción d´un lugar albandonau dende a guerra cevil. Quereban tornar a contruyir o lugar, creyando-ie a infraestructura suficiente ta poder vivir-ie de traza comoda, y de vez, repoblar a zona aquera, fer-la polida y ufrir alternativas esferents ta atrayer-ie un poquet o turismo, respetando as lais d´a naturaleza y vivir estando ísta en comunión con l´hombre, que anque bi haiga chent que no lo faiga, ye posible. Dimpués de muitos meses de charradas con os concellos, de fer muitismos proyectos, solicituz y a-saber-lo de papeleyos, heban saliu d´alcuerdo: as casas, u millor dito, as enronas, que d´amos no´n tenesen, yeran d´o concello, e ixas casas las venderían t´a chent intresada nomás que por o pre d´o sulero y as casas que agún teneban amos, o concello facilitaría os contactos con els ta que as dos partis fesen bella decisión, antimás, os concellos aduyarían particularment a os nuevos vecins, e ístos, prou que sí, habrían de bosar as tasas y impuestos correspondients, obligando-les o concello a autoemplegar-se en ixe mesmo lugar y mesmo creyar-ie puestos de treballo.
Alodia ascuitaba a Chuan atenta, fito-fito, y de vez, a suya capeza bulliba en ideyas, en proyectos, en suenios….. Sabeba que tot yera a-saber-lo de embolicau y no guaire fácil, pero tamién sabeba que heba de fer-lo, o suyo instinto y o suyo ánchel guardián le deciba, heba d’ir entadebant, caleba prebar de fer-lo que de seguras saldría tot bien.
Asinas que li fació caso a o suyo interior y cuan Chuan preguntó quí yeran intresaus, ella, más segura que nunca, debantó o suyo dido. Feba muitismo tiempo que no yera tan viva.
– Me fa muito goyo que t´achuntes a nusatros, semos seguros de que tot va a salir bien, a la siguient semana, nos n´iremos t´o lugar ta que lo conoixcaz, ta que i veigaz a vuestra nueva casa.
Alodia fació a risalleta y a suya sonrisa, estió o refleixo d´a suya alma.
De tota ra chent que bi´n heba en ixa reunión, s´apuntoron t´o viache bellas 15 presonas, a resta d´a chent no fació garra apueste por a ideya y se´n fuoron, con o pensamiento de que ixo yera una baruca, y talment estase asinas, pero Alodia no se quedaría con a duda.
O que teneba esclatero yera que en a ciudat se sentiba engarlochada en una garchola de ladrillo, d´o consumismo, y que a chent que bi´n heba yeran engarlochaus en as suyas casas. Yeran presonas grisas, como en yera ella mesma, talment no tendría tot o que en a ciudat bi’n heba, pero sí que tendría aire puro, valura d´humanidat, d’amistanza, de rispeto, humildat y agradeiximiento por a naturaleza y por Dios que nos da totas as oportunidaz ta estar felices y pocas vegadas sapemos aprofeitar-las, tamién bi ascuitaría o silencio y tendría….paz, paz, ixo que tanto deseyaba tener.









